شش منظره – مناطقی که وجود ندارند

پایان سال ۲۰۱۳ شاهد یکی از جنجالی‌ترین کنگره‌های CCC بود. کلوب کامپیوتری آشوب سال‌هاست که در اوخر سال میلادی در یکی از شهرهای هامبورگ یا برلین کنگره‌ای را با حضور هکرهای علاقه مند به آزادی جریان اطلاعات برگزار می‌کند. سی‌امین کنگره CCC به صورت عمده تحت تاثیر افشاگری‌های اسنودن و ماجراجویی‌های گروه‌های مختلف طرفدار آزادی جریان‌های اطلاعاتی بود.

یکی از ارایه‌های متفاوت کنگره‌ی امسال توسط آقای Trevor Paglen با عنوان Six Landscapes برگزار شد. آقای پگلن یک هنرمند و عکاس است که در کتاب و پروژه‌ای تحت نام Invisible: Covert Operations and Classified Landscapes تلاش کرده است عملیات‌ها و فعالیت‌های مخفی و نیمه مخفی سازمان‌های مختلف اطلاعاتی را به تصویر بکشد. سفر به کابل و شهرهای مختلف برای آدرس‌هایی که حدس می‌زده است به عنوان زندان‌های غیرقانونی فعالیت می‌کنند و همچنین عکاسی از سایت‌های منطقه ۵۱ با لنز‌های تلسکوپ بخشی از ارایه‌ی آقای پگلن در این کنگره است.

یکی از تصاویری که جالب بود مربوط به عملیات آماده سازی Boeing X-37 است. X-37 یکی از گران قیمت‌ترین پروژه‌های مشترک DARPA، NASA و US Air Force است که توسط شرکت بویینگ در حال انجام است. این پهپاد نیمه‌فضایی تا به حال در ۳ پروازی که داشته است نزدیک به ۲۰۰ میلیون دلار از سال ۲۰۰۲ بودجه داشته است.

Boeing X-37-uav-paglen

پهپاد چرانان

پرنده‌های بدون سرنشین، تبدیل به یک دارایی استراتژیک برای بسیاری از کشورها شده‌اند. به نقل از اطلاعات عمومی موجود در صفحه List of unmanned aerial vehicles نزدیک به ۷۵۰ مدل پهپاد از سوی نزدیک به ۶۰ کشور تا به حال شناسایی شده است. از این فهرست بسیاری از پهپادها آزمایشی بوده‌اند و تعدادی دیگر مربوط به زمان جنگ سرد هستند.

ایالات متحده، با ۱۷۷ مدل پهپاد اختلاف قابل توجهی با پهپادهای روسی دارد. اختلاف تکنولوژی که پهپادهای آمریکایی (سوخت هیدروژن مایع) دارند در مقایسه با سایر کشورها کاملا قابل توجه است. شاید تنوع قابل توجه این تعداد، به علت علاقه بیشتر کشورها به داشتن وسیله‌هایی برای تهاجم آسان‌تر به مرزهای سایر کشورهاست. البته ظاهرا بیشتر این تهاجمات با اهداف شناسایی و کسب اطلاعات انجام می‌شوند.

uav-in-globe

 

ادامه‌ی خواندن

پهپادهای عربی در روسیه

نیروهای مسلح روسیه در رتبه سوم از نظر بودجه سالانه در سطح دنیا قرار دارند. بر اساس اطلاعات عمومی، همچنان که بودجه عظیمی برای تمامی نیروهای مسلح روسیه اختصاص دارد، اما وضعیت آسایش و راحتی این نیروها در وضعیت مطلوبی قرار ندارد. به عنوان مثال یکی از مهم‌ترین برنامه‌های آسایش در سال ۲۰۱۳، اختصاص دوش (برای استحمام) در سطح تمامی پادگان‌ها می‌باشد.

در زمان جماهیر شوروی سابق و به خصوص در زمان جنگ سرد، علاوه بر تمرکز نیروی مسلح شوروی به جنگ‌افزارهای اتمی، شاید بیشتر تعداد پهپاد (وسایل پرنده بدون سرنشین) را این نیرو در اختیار داشت. اما با نگاهی به لیست در دسترس منتشر شده در خصوص پهپادهای روسی مشخص است که این کشور علاقه‌ای به توسعه UAVها توسط خود ندارد. بعد از اختلافات سال ۲۰۰۸ با گرجستان، ارتش روسیه، اعلام نیاز برای ۱۰۰ پهپاد کرده است که ظاهرا از این میان حداقل ۲ تای آن‌ها از یک شرکت عربی واقع در ابوظبی تهیه خواهد شد.

UNITED-40_B

“We are talking about at least two United 40 Block 5 models developed by the company ADCOM Systems,” the source, who preferred to remain anonymous, told RIA Novosti.

According to various estimates, the Russian military needs up to 100 UAVs and at least 10 guidance and control systems to ensure effective battlefield reconnaissance.
Russia has reportedly signed two UAV contracts with Israel. Under the first contract, signed in April 2009, Israel delivered two Bird Eye 400 systems (worth $4 million), eight I View MK150 tactical UAVs ($37 million) and two Searcher Mk II multi-mission UAVs ($12 million).

نکته جالب این خبر برای من تبدیل شدن دولت امارات متحده عربی به عنوان صادر کننده تجهیزات نظامی به کشور قدرتمندی مانند روسیه است. قیمت هر یک از پهپادهای ادکام مابین ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار (تقریبا معادل ۲۳۵ هزار بشکه نفت) خواهد بود.

پهپاد کشون

رابطه‌ی بسیار نزدیکی بین پهپادها و دنیای امنیت اطلاعات وجود دارد. علاوه بر سرگرمی‌های بسیار زیادی که پرنده‌های بدون سرنشین برای علاقه‌مندان به تکنولوژی دارند، عملیات شناسایی و تجسس بوسیله پهپادها به صورت گسترده‌ای بر ساختارهای مدیریت امنیت اطلاعات و ارتباطات وابسته است. سیستم‌عامل‌های بلادرنگ، مسیرهای ارتباطای مخابراتی و دیتا، و همچنین نیاز به رمزنگاری‌های مختلف پهپادها را سوژه‌ی مناسبی برای هک‌های مختلف کرده است. در دو سال اخیر، مرزهای هوایی ایران، شاید بیشتر از هر کشور مستقل دیگری تردد چنین پرنده‌هایی را تجربه کرده است.

من تمامی این موارد را همانند نوشته‌ای که پیش‌تر تحت عنوان تردید در ساختارهای امنیت اطلاعات منتشر کرده‌ام، به علت ناکار‌آمدی نظام‌های اطلاعاتی فعلی می‌دانم. این حملات، ریسک‌ها و آسیب‌پذیری‌ها چه خوب و چه بد، نشانه‌های واقعی و خطرناکی هستند از اینکه ما در میانه حملات ترکیبی نظامی، الکترونیکی و سایبری هستیم. چه تصور کنیم این حرف‌ها اغراق آمیز است و چه فکر کنیم برخی از این موارد توهمات سیاسی و دولتی است، باید به حریم شخصی و آسیب‌های سایبری که هر روز بیشتر امکان پذیر می‌شوند، بیشتر فکر کنیم.