چیزهای ملی

چیزهای ملی، مقدمه‌ای است برای مجموعه نوشته‌هایی که تصمیم گرفته‌ام، در خصوص پروژه‌های ملی در اینجا پست کنم. لازم به ذکر است تمامی این مطالب نظرات شخصی و غیر قابل استناد من می‌باشند. هیچکدام از این مطالب دربرگیرنده هیچ حقی برای هیچ فرد، گروه و یا سازمانی نمی‌باشد. در صورتی که با این مطالب مخالف هستید و یا در صحت آن‌ها تردید دارید، آن‌ها را نخوانید.

اگر به زمان‌های قبل برگردم، اولین چیز ملی که توی ذهنم هست، مربوط به برنامه‌های ناسا (سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا) هستند. بیشتر در مورد مدل‌های هواپیما‌های جدید و موشک‌هایی که با سوخت جدیدتری کار می‌کردن، دوست داشتم مطالعه کنم. کمی جلوتر که می‌روم، به خاطر مجله‌های تدبیر، با سازمان ملی بهره‌وری آشنا شدم. این‌ها زمانی بود که یک نوجوان نو دبیرستانی بودم و بیشتر تفکراتم تحت تأثیر دنیای اطرافم شکل می‌گرفت. تصورات اولیه من تا سال‌های ابتدایی دبیرستان (۱۳۷۷) از خوبی چیزهای ملی حکایت داشت. این تصوارت با یکی از فیلم‌های تخیلی (Enemy of the State) بیشتر شد. دسترسی من به اینترنت از زمانBBSها و سختی‌های گوفر گردی انگیزه‌ای بود برای اینکه در مورد هر چیزی کنکاش بیشتری داشته باشم. بعد از این فیلم، سال‌های زیادی بنیاد ملی علوم  به‌ همراه سازمان امنیت ملی، دلیلی برای خوب بودن چیزهای ملی در ذهنم شده بود. این تصورات زمان زیادی برای چیزهای ملی وطنی ادامه نداشت. سال‌های پایانی دبیرستان و ماه‌های ابتدایی دانشگاه‌ همزمان با تغییرات سیاسی کشور، بیشتر با پروژه‌های ملی آشنا شدم. سدهای کارون، اتوبان تهران-شمال، نیروگاه بوشهر، مترو تهران،‌ و بالاخره سیستم عامل ملی، دیتاسنتر ملی و اینترنت ملی و چیزهای ملی دیگر. شاید تک تک این چیزهایی ملی، مواردی هستند که برای قشر وسیعی از ایرانیان می‌توانند اثرات مفید و کاربردی داشته باشند. مدیریت و راهبری موثر چیزهای ملی، از نظر من به عنوان یک شهروند نکته‌ای است که کمی نیاز به توجه بیشتر در تمامی پروژه‌های ایرانی دارد.

رویت ماهواره امید

با قرار گرفتن ماهواره امید در مدار، تحلیل ها و پیش بینی ها در باره آینده ایران در این زمینه در حال افزایش است. اولین و نزدیک ترین فرصتی که برای رصد زمینی ماهواره امید وجود دارد روز ۱۴ فوریه (شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۸۷) به مدت سه دقیقه از ساعت ۲۰:۲۴ تا ۲۰:۲۷ GMT می باشد. احتمالا در این زمان، تصاویری از این ماهواره رویت خواهد شد. اگر شما در مدار مناسب قرار دارید، امتحان کنید!

برای اطلاعات بیشتر در مورد ماهواره امید و راکت سفیر۲ و سایت پرتاب این بحث ها را دنبال کنید:

Iran launches 1st homemade sat into orbit

First Satellite launch by Iran

ماهواره امید در مدار قرار گرفته است

تقریبا ماهواره امید به صورت رسمی از سوی دنیا پذیرفته شد. ماهواره امید که از خانواده ماهواره های کوچک است، روز دوشنبه بر روی یک موشک سفیر۲ در حوالی ساعت ۱۸۳۰ GMT (البته به گفتی برخی از سازمان ها ۱۸۳۶ یا ۱۸۳۸ GMT) پرتاب شد. موشک ۲۲متری سفیر، احتمالا از سمت سمنان به فضا ارسال شده است. بر اساس نظر Charles Vick مسیر پرتاب برای جلوگیری از عبور از کشورهای همسایه از سمت جنوب اقیانوس هند ادامه پیدا کرده است. سایت پرتاب موشک بر طبق گمانه زنی های موجود احتمالا در سمنان و با نام سایت کاوشگر بوده است. تا به حال دو جسم در مدار شناسایی شده اند که ماهواره امید و قسمت سوم موشک را شامل می شود.

با توجه به عدم ارایه مشخصات موشک سفیر۲، نظرهای متفاوتی در این زمینه وجود دارد. اما با توجه به وزن ماهواره و اندازه ای که رصدکننده های آماتور درباره موشک اعلام کرده اند، این موشک از موشک های اسکاد کاملا بزرگتر بوده است.

حداقل فاصله مداری که ماهواره امید در آن قرار دارد ۲۵۲ کیلومتر و حداکثر ۳۸۳ کیلومتر است و در بازه های ۵۴۴۲ ثانیه ای به دور زمین می چرخد. برای اطلاعات دقیقتر می توانید از OMID Satellite details 2009-004A NORAD 33506 استفاده کنید.

NORAD ID: 33506
Int’l Code: 2009-004A
Perigee: 252.8 km
Apogee: 383.5 km
Inclination: 55.5°
Period: 90.7 min
Launch date: February 2, 2009
Source: Iran (IRAN)

هر چند با ارایه اطلاعات اولیه از سوی سازمان پرتاب کننده، گمانه زنی ها علمی تر می توانست باشد، با این حال تمامی تحلیل ها بر قدرت موشک سه مرحله ای تاکید دارد. ورود ایران با وجود تحریم ویژه به کلوب کشورهای دارای تکنولوژی پرتاب ماهواره جای تفکر دارد.

سایر کشورها به ترتیب عبارتند از:

۱ – ۱۹۵۷ – شوروی سابق
۲ – ۱۹۵۸ – آمریکا
۳ – ۱۹۶۵ – فرانسه
۴ – ۱۹۷۰ – ژاپن
۵ – ۱۹۷۰ – چین
۶ – ۱۹۷۱ – انگلستان
۷ – ۱۹۷۹ – اتحادیه اروپایی
۸ – ۱۹۸۰ – هند
۹ – ۱۹۸۸ – اسراییل
۱۰ – ۲۰۰۹ – ایران